Aulahrollur

Hjálmar Árnason hefur þá náðargáfu að geta kallað fram í brjósti mínu tilfinningar sem ekki verða flokkaðar sem annað en vandræðalegar en eru að öðruleiti óskilgreindar, nánast einstakar.

Með þessari frétt í morgun náði kallinn nýjum hæðum á mínum tilfinningaskala.

Ég get samt ekki annað en hlakkað ógurlega til þeirrar æsilegu og leiftrandi kosningabaráttu sem háð mun í komandi prófkjöri framsóknsrmanna. Baráttan verður þá á milli mannvitsturna Hjálmar og Guðna.

Ég held að Hjálmar muni taka þetta á endasprettinum. Byggi ég þá skoðun mína aðalega á því hve heppinn Hjálmar er. Til dæmis vildi svo vel til að þar sem stuðningsmenn Hjálmars stormuðu með undirskriftarlistana til hans var þar staddur ljómsmyndari sem náði að fanga þetta fallega augnarblik á filmu/pixla.