Meira klám

Held að fáir hafi jafn gaman og ég af þeirri klám umræðu sem nú hefur tröllriðið okkur seinustu daga .
Þess vegan ætla ég að reyna að leggja eitthvað meira til málana.

Málið tók nýlega kipp þegar snillingur úr háskólanum las sterka vísan í klámmyndir úr forsíðu smáralindarblaðsis eins og frægt er orðið. Fræðimaðurinn benti á, máli sínu til stuðnings, að þarna væri verið að nota margar táknmyndir úr klámmyndaiðnaðinum og þar með væri verið að heimfæra kynfreðislega tilburði upp á veslings barnið sem príddi forsíðuna.

Nú er það svo að háskólagráðan mín kemur úr annari fræðigrein en þessa skarpa samfélagsrínanda. Þó vill svo skemmtilega til að fyrir hendingu þá hef ég nokkra þekkingu á þessu sviði og ætla því að leifa mér að leggja til mína sýn á málið.

Í mínum rannsóknum hefur mér virst að klámmyndaleikstjórar leggi oft mikið upp úr því að hafa leikkonur sínar sem banalegastar í háttum og klæðaburði. Tíkarspenar, stutt pils, háir sokkar, sleikjó auk þess sem þær eru nær ófærar um að koma út úr sér óbrenglaðri setningu. Sætar, saklausar, nær þroskaheftar og algerlega á valdi andlegar og líkamlegar yfirburða klámkarlsins.

Nú er virðist mér sem búið sé að keira málið í hring og taka barnalega tilburði klámleikonunar og yfir færa á barnalegt útlit barnsins og segja "sjá hve barnaleg þessi stúlka er og svo er hún með opinn munninn, BANG hér er um hreina klámvæðingu að ræða".

Ég hef áður talað um hæfileka félagsfræðinga til að rugla saman orsök og afleiðingu og held að hér sé um slíkt dæmi að ræða.